با اینکه از مدت ها قبل پیش بینی کرده بودم که اینتر قهرمان میشه! اما خیلی به آدم فشار میاد وقتی که تیمش این همه زیبا بازی میکنه و نتیجه نگیره!
من دقیقا یاد اون روزهایی افتادم که میرکو تازه میخواست مطرح بشه ، به لاتزیو گل زد ، در سن سیرو با یک ضربه سر زیبا 3 امتیاز برای رم بدست آورد! حتی به منچستر هم گل زده بود! اما در ادامه بر اثر خودخواهی هاش رم یکی از بازیهای سری آ رو واگذار کرد و Er Pupone یک پست بعد بازی ارسال کردند به تیتر : وچینیچ بی جنبه!
و اون موقع هم پروتا با میرکو وچینیچ بر سر همین خودخواهی ها درگیر شده بود!
تا اینجای کار وچینیچ یکی از بهترین های رم بوده و کمک های خیلی زیادی به رم کرده ! اما در کل ما بازیکنانی میخوایم که مثل مکسز با باخت تیم گریه کنند! حتی نیکولاس بوردیسویی که با فریادهای خودش به تیم روحیه میداد! یا بازیکنی مثل دنیله دروسی و حتی لوکا تونی که میتونستیم غم و اندوه رو توی چشماش ببینیم!
باخت در این بازی به ما یک درس بزرگ داد و اونم این بود که بازیکنان رم رو بهتر بشناسیم! مطمئنم اگر وچی مقداری منطقی تر کار میکرد و در خدمت تیم میبود! رم به گل های بیشتری میرسید ، همونطور که میرکو یه پاس داد و توتی گل زد!
اما در چند صحنه دیگر میرکو به توتی و پروتا پاس نداد! و هر موقع هم قصد داشت پاس بده خیلی تعلل میکرد و مدافعان جاگیری میکردند و فضا ها رو میبستند!
به هر حال نمیخوام به میرکو وچنیچ حمله کنم! فقط این رو میگم این از اون بازیها بود که اگر همه بازیکنان فداکاری میکردند ، میشد 4 یا 5 تا گل زد و یه برد شیرین کسب کرد ، اما به دلیل خودخواهی های یک نفر تمام موقعیت ها از دست رفت!
بهترین کاری که رانیری میتونست انجام بده این بود که بین دو نیمه تادئی را بیاره جای وچینیچ ، اما این کار رو نکرد! منز میتونست با حرکت های خودش جای وچی رو پر کنه و تادئی و پروتا هم با نظمی که به بازی زیبا میدادند میتونستند رم رو حاکم بر بازی کنند
افسوس ....